Еден од најинтересните трендови е враќањето кон локалните билки и растенија. Нане, маточина, мајчина душица, див лук и разни самоникнати билки се користат не само како декорација, туку како важен дел од вкусот. Готвачите со нив додаваат свежина и арома на јадењата.
Паралелно со тоа, на менијата се појавуваат сè повеќе необични зачини. Сумакот, ферментираната пиперка, разните видови чили и азиските зачини се користат за создавање посложени комбинации. Целта не е храната едноставно да биде „лута“, туку да има повеќе слоеви на вкус.
Ферментацијата исто така продолжува да се шири надвор од традиционалните производи. Ферментирани зеленчуци, сосови и пасти се користат за додавање киселост, соленост и умами. На тој начин и едноставните состојки можат да добијат сосема нов карактер.
Интересно е што овие трендови не значат нужно дека храната станува поскапа. Напротив, користењето локални и сезонски состојки може да биде начин рестораните да создадат препознатливи јадења без ексклузивни производи. Сè поголем акцент се става и на тоа гостите да знаат од каде доаѓа храната.
Во следниот период затоа можеме да очекуваме менија со повеќе локални билки, кисели и ферментирани вкусови и неочекувани комбинации. Готвачите сè помалку се ограничуваат на класичните рецепти и сè повеќе го користат вкусот како простор за експериментирање.
pexels – zacini