Шпагетите денес се симбол на Италија, но нивното потекло е многу покомплексно од популарната приказна дека Марко Поло ги донел од Кина. Историчарите со години укажуваат дека тестенини слични на денешните шпагети постоеле во Медитеранот уште пред патувањата на славниот венецијански трговец. Особено важна улога имале арапските влијанија во Сицилија за време на средниот век. Таму се произведувале сушени тестенини кои можеле долго да траат и лесно да се транспортираат. Токму тоа било револуционерно за трговијата и исхраната во тоа време.
Во арапските записи се спомнува производ наречен „итрија“, вид долги сушени тестенини кои многу потсетуваат на денешната паста. Сицилија, поради својата позиција во Медитеранот, станала центар каде различни култури разменувале рецепти и техники за готвење. Италијанците подоцна ја усовршиле подготовката со користење семола од тврда пченица. Тоа ѝ дало на пастата специфична текстура и можност да се вари без да се распаѓа. Со текот на времето шпагетите станале дел од секојдневната исхрана.
Интересно е што во почетокот пастата не се јадела со доматен сос. Доматите пристигнале во Европа дури по откривањето на Америка. Во првите векови шпагетите најчесто се служеле со масло, сирење и зачини. Денешната класична комбинација со доматен сос се развива многу подоцна, особено во јужна Италија. Тоа покажува колку гастрономијата постојано се менува.
Во 19 век индустриското производство целосно ја трансформирало пастата. Неапол станал еден од најголемите центри за производство на шпагети. Благодарение на машините, тестенините станале достапни за сите слоеви на населението. Од храна за локалното население, шпагетите се претвориле во глобален производ. Денес речиси нема земја каде не може да се најдат.
Митот за Марко Поло сепак останува популарен бидејќи е едноставен и лесен за паметење. Но историските докази покажуваат дека Италија веќе имала традиција на тестенини пред неговите патувања. Вистината е дека шпагетите се резултат на мешавина од култури, трговија и вековен развој. Токму тоа ја прави нивната приказна уште поинтересна. Храната често нема еден „изумител“, туку долга историја на влијанија.
pexels-sascha-mayer-3252368-5807020