Добриот работник не заминува секогаш поради платата: Грешки на менаџерите што ги празнат ресторанските тимови

Во ресторанската индустрија, секој искусен вработен вреди многу повеќе од работното место што го пополнува. Тој ги познава редовните гости, знае како функционира кујната во најголемата гужва, ги предвидува потребите на колегите и умее да реши проблем пред тој да стане причина за поплака. Кога таков човек ќе си замине, ресторанот не губи само работник. Губи и дел од знаењето, ритамот и сигурноста што ги градел со месеци или години.

Сепак, многу угостителски објекти продолжуваат да го третираат заминувањето на персоналот како неизбежна последица на професијата. Нови огласи, интервјуа, пробни смени и обука на нови луѓе стануваат дел од секојдневието, додека причините поради кои искусните вработени заминуваат остануваат неразгледани.

Кога проблемот не е во работникот, туку во начинот на управување

Платата е важна и ниту еден добар менаџмент не може да ја занемари. Но, таа не е единствениот фактор што влијае врз одлуката на вработениот да остане на одредено работно место.

Нејасните распореди, честите промени во последен момент, нерамномерната распределба на обврските и чувството дека нечиј труд се забележува само кога ќе направи грешка создаваат незадоволство што постепено се натрупува.

Особено чувствителна точка е односот меѓу менаџерот и тимот. Ако еден вработен постојано добива дополнителни задачи затоа што е способен, додека помалку ангажираните колеги не се соочуваат со исти очекувања, квалитетниот работник може да почне да се чувствува казнет токму поради својата професионалност.

Во таква средина, фразата „тој секогаш ќе заврши работа“ лесно станува оправдување за преголемо оптоварување.

Истражувањата за угостителскиот сектор сè почесто ги поврзуваат задржувањето на вработените со квалитетот на раководењето, работната култура, можностите за развој и чувството дека трудот е препознаен. Тоа значи дека прашањето за персоналот не треба да се решава само кога некој ќе поднесе отказ, туку многу порано – преку секојдневниот начин на управување.

Пет грешки што можат да го натераат добриот работник да си замине

1. Распоредот се менува без почитување на приватното време

Угостителството подразбира работа навечер, за викенди и за празници. Но, тоа не значи дека вработените треба постојано да бидат подготвени да ги менуваат личните планови. Предвидливиот распоред и навременото известување за промените им овозможуваат подобро да го организираат животот надвор од работата.

2. Пофалбите се ретки, а критиките се јавни

Поправката на грешките е дел од секое професионално работење. Но, понижувањето пред колегите или гостите не е метод за подобрување на услугата. Конкретната, навремена и приватна повратна информација има многу поголема вредност од јавното прекорување.

3. Одговорноста не е придружена со овластувања

Од искусниот келнер се очекува да решава проблеми, но не му се дозволува да направи разумна отстапка за незадоволен гостин. Од шефот на смена се бара да ја организира работата, но секоја одлука мора да ја одобри сопственикот. Кога одговорноста е голема, а можноста за одлучување минимална, се создава фрустрација и се забавува работењето.

4. Секогаш се наградуваат истите луѓе

Ако дополнителниот ангажман никогаш не е проследен со признание, фер распределба на смените, можност за напредување или соодветен надомест, мотивацијата постепено опаѓа. Не секоја награда мора да биде финансиска, но секој вработен треба да знае дека неговиот придонес има значење.

5. Никој не прашува зошто луѓето се незадоволни

Многу менаџери разговараат со вработените дури кога проблемот веќе е сериозен. Кратките, редовни разговори можат навреме да откријат дали некој е преоптоварен, дали му недостига обука или дали не гледа можност за професионален развој.

Што можат да направат рестораните веднаш?

Задржувањето на персоналот не мора да започне со скапа програма. Првиот чекор е менаџерот реално да ги согледа условите во кои работи тимот.

Корисно е да се воведат неколку едноставни практики: распоредот да се објавува навреме, задачите да се распределуваат според јасни критериуми, новите вработени да добијат ментор во првите недели, а секој член на тимот да има можност да предложи подобрување на работниот процес.

Важно е и да се следат повторливите причини за заминување. Ако неколку вработени независно посочуваат дека проблемот е во комуникацијата со истиот претпоставен, тоа не треба автоматски да се толкува како нивна лична слабост. Може да биде сигнал дека е потребно да се промени стилот на раководење.

Излезниот разговор со работникот што си заминува може да даде корисни информации, но уште повредни се разговорите со луѓето што сè уште се дел од тимот. Тие можат да помогнат проблемите да се решат пред да доведат до отказ.

Добриот тим е дел од брендот на ресторанот

Гостите можеби нема да знаат како се вика менаџерот, кој го составил распоредот или колку време траела обуката на персоналот. Но, веднаш ќе почувствуваат дали услугата е организирана, дали вработените комуницираат меѓусебно и дали атмосферата е пријатна.

Искусниот персонал носи континуитет. Ги препознава редовните гости, знае како да ја претстави понудата и придонесува услугата да биде доследна дури и во најнапорните смени. Тоа е предност што не може да се надомести преку оглас за работа за неколку дена.

Затоа, задржувањето на добрите вработени треба да биде дел од деловната стратегија, а не само задача на одделот за човечки ресурси. Менаџерот што инвестира во фер однос, јасни правила, професионален развој и здрава работна атмосфера не гради само постабилен тим – создава услови и гостите да добиваат подобра услуга.

На крајот, прашањето не е само колку брзо еден ресторан може да најде нов работник, туку зошто неговите најдобри луѓе би сакале да останат.

Текст: cafebarrestoran.mk