Уметност на услужување: Конобарот не служи маса, туку човек

Конобар како психолог – како ги препознава потребите на гостинoт

Минатото лето го поминав во Порто. Средината на август – температура 23 степени, а морето уште постудено. Ветерот дополнително го вознемирува веќе бујниот и понекогаш опасен Атлантик, а единствено радосни се десетици сурфери, најчесто почетници. Бидејќи мојата физичка кондиција е повеќе погодна за борба со мечки отколку за баланс на даска, одлучив да седнам во ресторан на плажа.

Прашав конобарка за препорака за вегетаријанско јадење, а таа почна да превртува со очи и да ми го фали нивниот бургер – најдобриот на шеталиштето. По неколку минути убедување, прифатив „компромисно решение“ и добив похован бакалар со пршута и сланина, придружено со вино од куќата кое не го нарачав. Но, кој јаде без чаша вино?

Не знаеше што ми треба и не сакаше да ми биде убаво – знаеше дека на веге јадење и шише вода нема голема заработка. „Богатиот“ турист мора да се „остржи“. Сè тоа го откриваше нејзиното однесување, особено изразот на лицето и тон на гласот. Како кога Никола Којо во реклама прашува: „Има ли нешто слатко?“, а конобарка бесно одговара: „Има, слатко зелје!“

Дали конобар треба да знае што сака гостинoт?

Не сакате конобар да ви го празни пепелникот по секоја цигара? Не ви се допаѓа што секои пет минути долева вино со прашање: „Дали е сè во ред?“ Како ви звучи конобар кој ве услужува по скролување на четири-пет TikTok видеа или приоѓа само да провери како стои Челзи против Евертон? Дилема слична на болница: една сестра прашува секои пет минути дали ве боли, додека друга ќе погледне само кога ќе почнете да се разделувате со животот.

pexels-gary-barnes-6248867

Во Италија, конобарот се труди да ви донесе добра паста што побрзо – а не да ве засипува со насмевки. Се сеќавам како еден ме набљудуваше цело време, како да сум ја навредил целата фамилија. Кога виде дека слатко сè изедов и го избришав садот со леб, пристапи со насмевка и рече: „Buono?“

Глобални разлики во услужноста

Не ќе добиете насмевки во Русија, Германија или Франција, додека Шпанците се слични на нас – само што имаат море. Опуштени и непосредни, по десет минути стануваат пријатели. Освен ако се навивачи на Реал и влегувате во ресторан со дрес на Барселона.

Нова генерација наши угостители се обидува да внесе опуштена атмосфера во своите локали, а во old school ресторани ве пречекуваат како блиски роднини. Сè е полно со насмевки, прашања за здравје и „Како го поминавте денот?“ Понекогаш гостин само сака да нарача и што побрзо да го добие јадењето – без непотребна блискост.

ФОТО: pexels