Блог

Новите хотелски концепти се оддалечуваат од унифицираниот луксуз и се свртуваат кон локалниот карактер, автентичноста и искуствата што остануваат во сеќавање.

Стеблото, листот, кората, семките и деловите што порано завршуваа во канта сега стануваат сос, гарнир, чипс, бујон или главна компонента. Новиот луксуз не е да имаш повеќе состојки – туку да знаеш како да го искористиш целиот производ.

Денешните гости не одат во ресторан само за да јадат. Тие бараат целосно искуство во кое храната, просторот, музиката, светлото и услугата создаваат приказна што ќе ја паметат и споделат.

Современите љубители на вино повеќе не бараат само квалитет во шишето – тие сакаат приказна, лице и автентично искуство. Винарите, нивните семејства и процесот зад создавањето на виното стануваат еднакво важни како и самиот вкус.

Не станува збор само за елеганција. Белите пешкири им помагаат на хотелите полесно да ја одржуваат хигиената, но имаат и силен психолошки ефект врз гостите.

Не е ниту солено, ниту слатко, ниту кисело, ниту горчливо – умами е вкусот што им дава длабочина и полнота на јадењата. Еве во кои намирници го има најмногу и зошто е толку важен во модерната гастрономија.

Совршени фотографии, чудни имиња на јадења и менија што звучат како да ги напишал робот. Дали во обидот рестораните да изгледаат помодерно, полесно и попривлечно на Интернет, полека се губи најважната состојка – автентичноста?

Пластиката за еднократна употреба, фрлањето храна и непотребното трошење енергија стануваат минато. Новата генерација гости сè почесто избира ресторани и хотели кои покажуваат вистинска грижа за животната средина.

Мисо, јузу, гочујанг и матча повеќе не се резервирани само за азиските пазари и специјализираните ресторани. Готвачите ги користат за сосови, десерти, коктели и кафе, а нивната популарност расте од година во година.

Потрошувачите сè почесто избираат полесни и посвежи вина. Винариите одговараат со нови стилови и помал процент на алкохол, без компромис во вкусот и аромата.

Месото повторно се сече пред гостинот, сосот се додава во последен момент, десертот се фламбира покрај масата. После години на совршено фотографирани чинии, рестораните повторно сфаќаат дека најдоброто шоу може да се случи директно пред гостите.

Кафулето повеќе не мора да биде само место за утринско кафе, а барот не мора да биде место за пиење. Новите „third places“ создаваат простор каде луѓето доаѓаат за разговор, работа, музика и дружење – а пијалакот е само повод.

Една алкохолна, една безалкохолна. Па повторно алкохолна. И повторно пауза. Новата генерација не сака нужно да престане да пие – сака подобро да го контролира темпото, а баровите мора да се прилагодат на тоа.

Таканаречените „паста чинии“ или плитки длабоки чинии, кои изгледаат како спој меѓу класична чинија и сад, веќе подолго време се појавуваат на трпезите и во рестораните.

Хотелите сфатија нешто важно: човек не мора да преспие кај нив за да им остави пари. Рестораните, rooftop баровите, brunch-от, spa-услугите и дневните искуства го претвораат хотелот во место за цел град.

Мали фарми, домашни сирења, диви билки, маслиново масло, мед и сезонски зеленчук повторно стануваат гастрономски ѕвезди. Она што некогаш се сметаше за „обична домашна храна“, денес може да стане највредниот дел од ресторанското мени.

Црвено со месо, бело со риба, шампањ само за посебни прилики? Заборавете на старите правила. Новите винопијци сакаат лесни вина, чаши наместо шишиња, natural етикети и слободно комбинирање со храна.